مي دانم که مي داني!

هر گاه درون سينه ام دنيايي از ناگفته ها سنگيني مي کند، به خاطر مي آورم که در پيشگاهت نا گفته اي ندارم، چرا که تو ناگفته هايم را مي داني و ننوشته هايم را مي خواني و اين ياد از سنگيني سينه ام مي کاهد و باز آرام مي گيرم.
مي دانم که مي داني! اما دوست دارم برايت بگويم. دلم مي خواهد با تو سخن بگويم. مي دانم که مي داني چه مي خواهم بگويم، هر چند خود نمي دانم.
مي خواهم با تو از تو بگويم. از بزرگيت، از اينهمه لطف و کرمت، از عشقت.
معبود من!
بر زبان ناتوانم قدرت ده، تا در مقابل اينهمه احسانت، ذره اي شکرگزار باشم.
بگذار از عشقت بگويم؛ از اينکه چقدر دوستت دارم، از اينکه چقدر خرسندم که تو را دارم که بنده‌ي توام، اما گفتن از عشق تو آسان نيست. ادعاي عاشقي در برابر تو و عشق سرشارت بر مخلوقاتت دور از ادب است و من شرمسارم از اينکه تو اينقدر عاشقي و من...
بار الها!
به خودت قسم، هميشه تو را شکر مي کنم که تو را دارم، هر چند که ايماني کم، سست و ضعيف دارم.
آري تو را شکر مي گويم، فقط و فقط به خاطر خودت. مي دانم که مي داني!
عزيزا!
در هر حالي، در خوشي و ناخوشي، در گرفتاري و آسايش، در شادي و غم، در سخت‌ترين لحظات زندگيم، زماني که با تمام وجود رو به درگاهت آورده ام و گريسته ام، تو را شکر گفته ام. مي دانم که مي داني!
حتي آن زمان که بنده اي از بندگانت به بدترين وجه مرا آزرده اند، دم نزدم و تنها تو را شکر گفته ام. مي دانم که مي داني! و مي دانم که مي بيني!
پس باز هم مي گويم:
خداوندا شکرت. راضيم به رضاي تو.

مناجات توبه کنندگان

خداي من!
گناهان، لباس مذلت و خواري به تنم پوشانده و دوري از تو لباس مسکنت در برم کرده و جنايت عظيم قلب و دلم را مرده ساخته. پس به توبه و بازگشت به خودت زنده اش گردان.
اي آرزو و مطلوب من! و اي خواسته و مقصود من!
پس قسم به عزتت براي گناهانم جز تو آمرزنده اي نيابم و براي شکستم غير تو را جبران کننده نبينم. و به تحقيق خضوع کنم به درگاه تو، به توبه و بازگشت به سوي تو و با خواري و مذلت به تو روي آورده ام، پس اگر برانيم از درگاهت پس به که پناه آرم؟ و اگر مرا از پيشگاهت طرد کني پس به که پناه آرم؟
پس وااسفا از خجالت و شرمندگي و مفتضح شدنم و واحسرتا از عمل و کردار زشت من!
از تو خواهم اي آمرزنده ي گناه بزرگ! و اي جبران کننده ي استخوان شکسته!
که ببخشي برايم گناهان مهلکم را و بپوشاني بر من زشتيهاي پنهاني فضاحت‌بارم را و مرا در عرصه ي قيامت از خنکي عفو و آمرزشت دست خالي مگردان و از زيبايي گذشت و پرده پوشيت محروم مکن.
خدايا!
بر گناهانم ابر رحمتت را سايه انداز و بر عيبهايم ابر رأفت و مهربانيت را بفرست.
معبودا!
آيا برده و بنده‌ي فراري، جز به سوي مولايش فرار کند؟! و يا آيا از خشم و غضبش جز او احدي پناهش دهد؟!
خدايا!
اگر پشيماني بر گناه باعث محو گناه است، پس من برايت از استغفارکنندگانم. تو را سزد که بر ما عتاب کني تا خشنود گردي.
خداي من!
به حق قدرتت، بر من توبه ام بپذير و به حلم و بردباريت، از من گذشت کن و به حق علمت با من مدارا کن.
خدايا!
تو آني که براي بندگانت دري را گشودي که نامش را توبه گذاشتي. پس فرمودي:
توبه کنيد به سوي خدا توبه‌ي حقيقي. پس عذر و بهانه‌ي آنکه غافل است از ورود به اين در پس از گشودنش چيست؟
معبود من!
اگر گناه از بنده ي تو زشت است، پس عفو از تو بسيار نيکو و زيباست.
خدايا!
من اولين کسي نيستم که معصيت کردم و تو از او گذشتي و به درگاه کرمت آمده و تو بر او جود و بخشش کردي.
اي اجابت کننده ي درماندگان!
اي برطرف کننده ي اندوه و پريشاني!
اي در نيکي بزرگ! اي داناي به آنچه نهان است!
اي خوب و زيبا پرده پوش!
تو را به جود و کرمت به درگاه خودت شفيع آوردم و به پيشگاه تو و مهربانيت که در نزد تو است توسل جويم.
پس دعايم را مستجاب گردان و اميدم را در باره ات قطع مکن و محرومم نگردان و توبه ام را بپذير و از گناه و خطايم به رحمت و کرمت درگذر.
اي رحم کننده ترين رحم کنندگان
«برگرفته از مناجات خمس عشر»

نيايش در سکوت

ای حضور مقدس خاموش! در خاموشی سوی «تو» می آیم. سکوت طریق ستایش من است و نیایش من. «تو» صدای سکوت را می شنوی و پاسخ می دهی: "خاموش، خاموش خاموش". و "آنگاه آرامش آرامش آرامش". آمین!

نامه عاشقانه به خدا

اين روزها احساس مي کنم کسي يا چيزي در من رشد مي کند؛ گويا دانه ناشناخته‌اي به سرزمين روح من فرود آمده و هر لحظه بيشتر و بيشتر در من رشد مي کند. خدايا در ميان کوچه پس کوچه هاي زندگي گم شده ام. بابا آدرس اون بالا ها رو بده. من از اينجا خسته شدم، دوسش ندارم؛ نمي‌شه تنهايي ها رو با اين آدمها خوب قسمت کرد؛ اينها همه خودشون به خودشون گره خوردن؛ مـــــن تــو رو ميخوام.
مدت هاست که بدون تو جايي نمي‌روم. تو را با خود به ساده ترين مخفيگاههاي ممکن ميبرم؛ تو را که لحظه لحظه وجودم بيشتر از تو لبريز مي‌شود، از اينجايي‌ها پنهان مي کنم؛ مثل يک نامه عاشقانه... خدايا مرا از اينجا، از پيش اين مردم صد رنگ ببر...

اي خداي کوه و خورشيد...

وجود خود تو نشان از زیبائی و مهربانی توست.
خوشا به حال آنکه زیبائی چو تو را ببیند
خوشا به حال آنکه می داند خدائی جون تو خدای اوست
ای بزرگ تنها! هم بزرگیت زيبا و بدون غرور است و هم تنهائیت مملو از شکوه پر مهرت با بندگانت.
تو آنی که لحظه ای از بندگانت جدا نیستی و در هر یک از آنها دوستی با ثباتی.
ای آنکه نه به واسطه قدرتت، نه به واسطه خشمت، نه به واسطه عنایتت، بلکه به واسطه رضایت و بودنت، هر آنچه تو را شاد کند خواهم کرد.
ای صاحب انسان و مَلَک!
ای قدرت مطلق کائنات!
ای خدای کوه، خورشيد، دنيا، گُل، پروانه، شبنم!
تو را قسم به وصف بی پايانت
تو را قسم به لحظه دعا
تو را قسم به لحظه توبه
تو را قسم به لحظه گریه
تو را قسم به لحظه ای که دلم شکست
نگذار از تو بخواهم، بيشتر از آنچه که داده ای

مناجات شاکين

معبودم! بدرگاه تو آمده ام و شکايت کنم از نفسي که بسيار به زشتي فرمان دهد و به سوي گناه سرعت گيرد و به معصيتهايت حريص است و براي خشم و غضبت نمايش دهنده و متعرض است.
و مرا به راه هلاک افکنده و مرا به راه تو خوارترين هلاک شونده قرار داده.
اين نفس بسيار بيمار و داراي آرزوي بسيار است. اگر به او شري رسد بي تابي و جزع کند و اگر خيري او را رسد مانع شود. بسيار به لهو و لعب رغبت دارد و پُر است از غفلت و اشتباه. به سرعت مرا به گناه کشاند و براي توبه امروز و فردا مي‌کند.
معبود من!
به تو شکايت مي کنم از دشمني که مرا گمراه مي کند و شيطاني که مرا اغوا کرده و به راه باطل مي کشاند که سينه ام را به وسوسه هاي خود پر کند و احاطه کرده و فراگير شده اوهامش در دلم. که شيطان کمک مي کند به هواپرستيم و زينت مي دهد براي من حب دنيا را و بين من و بين اطاعت و بندگي و نزديکي به تو حايل مي شود.
خدايا!
به تو شکايت مي کنم از قلب و دل باقساوتي که با وسوسه ها زيرورو شونده است و آنرا زنگار و خوي زشت پوشانده است و از چشمي که از گريه کردن از ترس تو خشک و به آنچه او را خوشحال مي کند نظر کند.
خداي من!
هيچ جنبش و توانايي نيست جز به قدرت تو و از ناراحتيها و گرفتاريهاي دنيا نجاتي نيست جز به عصمت و مانع شدن تو.
پس از تو درخواست مي کنم به حکمت و دانش رسايت و به نفوذ داشتن مشيت و خواسته ات که مرا جز در معرض جود و احسانت در نياوري و مرا هدف فتنه ها و آشوبها نگرداني و بر دشمنان مرا ناصر و ياور باشي و بر رسواييها و عيبها پوشاننده و از بلاها نگهدارنده و از معاصي و گناهان منع کننده و باز دارنده.
به رافت و مهربانيت اي مهربانترين مهربانان.